Karta postaci do powieści: wzór i tworzenie postaci krok po kroku

Karta postaci do powieści to dokument, który zbiera na jednej stronie imię, charakter, pragnienia i relacje jednego bohatera. To nie karta do RPG ze statystykami i rzutami kośćmi, tylko notatki do pisania: w trakcie pracy sprawdzasz w nich, co ta postać powiedziałaby w danej scenie.

Ten poradnik jest dla osób piszących powieści, także internetowe w odcinkach. Znajdziesz w nim wzór karty postaci do skopiowania, wyjaśnienie, co i po co wpisać w każde pole, oraz sposób zapisywania pól, które zmieniają się razem z historią. Przykładem jest Clay Rowen, bohater „Podobno jestem czarnym magiem, a umiem tylko kopać w ziemi”, powieści internetowej, którą napisaliśmy po koreańsku w kursie TypeTak Powieść internetowa w odcinkach — krok po kroku.

W skrócie

1. Dla bohatera wypełniasz pełny wzór, dla postaci drugoplanowych krótki
2. Przy każdym polu myślisz o tym, co to pole da w scenie
3. Pola, które ustalasz raz, trzymasz osobno od pól, które zmieniają się z historią
4. Zmiennych pól nie nadpisujesz, tylko przy każdej wartości zapisujesz, od kiedy do kiedy obowiązuje

Wzór karty postaci do skopiowania

Nie trzeba się rejestrować ani podawać e-maila: skopiuj ramkę poniżej. Pełny wzór jest dla bohatera i postaci, które niosą historię, krótki dla postaci drugoplanowych, które pojawiają się tylko w kilku scenach.

[Pola stałe — ustalasz raz]
Imię:
W jednym zdaniu:
Pierwsze pojawienie się:
Wiek, płeć:
Pochodzenie, miejsce dorastania:
Co rzuca się w oczy w wyglądzie:
Sposób mówienia, zwracanie się do innych, powiedzonka:
Rdzeń charakteru:
Czego chce (cel widoczny na zewnątrz):
Czego chce (pragnienie w głębi):
Czego się boi:
Sekret:
Dlaczego się nie poddaje:
Czego nigdy by nie zrobiła:

[Pola zmienne — przy każdej wartości: od kiedy do kiedy]
Przynależność, pozycja:
Relacje:
Jak widzą ją inni:
Co wie, a czego nie wie:
Zdolności, co posiada:

Imię:
W jednym zdaniu:
Pierwsze pojawienie się:
Relacja z bohaterem:
Sposób mówienia, zwracanie się do innych:
Co ta postać robi w historii:

Postać drugoplanową zaczynasz od krótkiego wzoru, a gdy pojawia się coraz częściej, przenosisz ją do pełnego. Jeśli od początku spróbujesz wypełnić wszystkie pola wszystkich postaci, zmęczysz się, zanim zaczniesz pisać.

Co wpisać w każde pole i po co

Po pola karty sięgasz przy pisaniu scen, więc obok każdego pola masz też to, co daje ono w scenie.

Pól w rodzaju „pochodzenie imienia” czy „ulubione jedzenie” celowo tu nie ma: dopisujesz je wtedy, gdy przydadzą się w historii. Więcej pól nie oznacza żywszej postaci.

Pola stałe i pola, które zmieniają się z historią

Przy pisaniu prędzej czy później trafisz na pole, które trzeba poprawić. Przyjaciel staje się wrogiem, bohater z ludu dostaje tytuł szlachecki. Takie pola można prowadzić na trzy sposoby.

Ten poradnik poleca trzeci sposób. W długiej powieści i w powieści w odcinkach często wraca się do wcześniejszych części. Żeby sprawdzić „Poprawiam odcinek 12: czy oni wtedy jeszcze się nie znali?”, wartość z tamtego czasu musi zostać w karcie.

Zapis jest prosty: w polu zmiennym po wartości dopisujesz okres w nawiasie.

Przynależność, pozycja:
- kandydat na egzaminie wstępnym (odcinek 1)
- student Królewskiej Akademii Magii Belkadia przyjęty wyjątkowo na czarną magię (od odcinka 2)

Okresu nie trzeba dopisywać wszędzie. Pola takie jak imię czy pochodzenie, które przez całą historię się nie zmieniają, wypełniasz raz. Właśnie dlatego wzór dzieli pola na dwie grupy.

Przykład: karta postaci Claya Rowena

„Podobno jestem czarnym magiem, a umiem tylko kopać w ziemi” to historia chłopaka z ludu, który umie tylko magię ziemi. Stary kamień osądu ogłasza wynik na głos i gubi końcówki sylab, więc „magia ziemi” brzmi w nim jak „czarna magia”. Po koreańsku oba słowa brzmią niemal tak samo i na tym polega cały żart. Clay zostaje wzięty za czarnego maga i trafia do Królewskiej Akademii Magii Belkadia. Tak wygląda jego pełna karta:

Pola zmienne trzymasz osobno. Historia biegnie przez trzy etapy: początkowe nieporozumienie i przyjęcie, życie w akademii i awans, ślady prawdziwej czarnej magii. W każdym z nich pola zmienne mają inne wartości.

Przy takim podziale, gdy poprawiasz odcinek ze środka historii, z jednego wiersza tabeli odczytasz, że Lucian w tym czasie jeszcze się boi. Wartości, które nie są jeszcze ustalone, możesz zostawić puste, tak jak w ostatnim etapie.

Tworzenie postaci: 12 pytań do wypełnienia pól

Jeśli nie wiesz, co wpisać w pole, zadaj postaci pytanie. Gdy znajdziesz odpowiedź, przepisz ją do pola.

To, co widać z zewnątrz

1. Jakie wrażenie ta postać robi na kimś, kto widzi ją pierwszy raz?
2. Jak zmienia się jej sposób mówienia, gdy jest zła albo zmieszana?
3. Co robi, gdy nikt nie patrzy?

Pragnienia i lęki

4. Czego chce od razu w pierwszej scenie historii?
5. Co według niej się zmieni, gdy to dostanie?
6. Czego najbardziej nie chce stracić?
7. O czym nie powiedziała nikomu?

Relacje

8. Kto najbardziej się co do niej myli?
9. Na kim się opiera i czy ta osoba o tym wie?

W historii

10. Jaką jedną rzecz czytelnik musi o niej wiedzieć przy pierwszym pojawieniu się?
11. Co nie zmieni się do samego końca historii?
12. Co ma być inne na końcu historii?

Odpowiedzi na pytania 11 i 12 wyznaczają podział wzoru na dwie grupy: pola stałe i pola zmienne.

Wypełnione pola nie ożywią postaci

Zdarza się, że karta jest wypełniona starannie, a postać w rękopisie wychodzi płaska. Często dzieje się tak dlatego, że to, co stoi w polach, trafia do tekstu jako objaśnienie narratora.

Zamiast pisać „Clay to ktoś, kto naprawia problemy własnymi rękami”, napisz scenę, w której na sali egzaminacyjnej odruchowo dociska dłonią pęknięty kamień w posadzce. Pole „Czego się boi” pokaż jako chwilę wahania postaci przed tym, czego się boi, a pole „Jak widzą ją inni” jako kwestie innych postaci.

Po wypełnieniu karty sprawdź przy każdym polu, czy jest choć jedna scena, w której to widać. Pole bez sceny możesz usunąć albo zostawić jako materiał na następną scenę.

Pola do dopisania w zależności od gatunku

Do podstawowego wzoru dopisz jedno albo dwa pola pasujące do gatunku.

Gdy używasz wzoru do OC

Ten wzór sprawdzi się też jako karta OC, czyli własnej postaci. Pole „lubi / nie lubi”, które często pojawia się w kartach OC, zostaw i dopisz do niego jedną linijkę. Gdy zapisujesz, dlaczego postać coś lubi, wychodzi to, czego chce. Gdy zapisujesz, dlaczego czegoś nie lubi, wychodzi to, czego się boi. Kiedy zechcesz napisać historię ze swoją OC, te dwa pola dadzą ci materiał na pierwszą scenę.

Pole relacji i mapa relacji postaci

Przy więcej niż pięciu postaciach z samego pola relacji trudno zobaczyć cały układ. Wtedy zbierz pola relacji ze wszystkich kart i narysuj mapę relacji. Wystarczy kartka albo dowolny program do rysowania.

1. Postaw bohatera na środku. Wokół niego rozmieść postacie, które najczęściej się z nim spotykają, a dalej te, które pojawiają się rzadziej.
2. Nazwij każdą relację. Na linii między postaciami zapisz, kim są dla siebie: „rywal”, „przyjaciółka”, „profesorka”. Sama linia mówi tylko, że coś je łączy.
3. Relację, o której wie tylko jedna strona, rysuj strzałką. Mia zna sekret Claya i udaje, że go nie zna. Na mapie to strzałka od Mii do Claya z podpisem „zna sekret, udaje, że nie wie”.
4. Zmienionej relacji nie wymazuj. Dopisz obok nową z okresem, tak jak w karcie. Relacja Claya z Lucianem to na mapie „patrzy z góry (odcinek 1)” i „przestraszony rywal (od etapu »Życie w akademii i awans«)”.

Mapa i karty zgadzają się wtedy ze sobą: na mapie widać cały układ, a w karcie szczegóły jednej postaci. Gdy zmienia się relacja, poprawiasz oba miejsca.

Karta postaci w TypeTak

TypeTak to edytor AI do pisania, w którym piszesz razem z agentem. Realia trzymasz w Świecie, słowniku realiów, który jest zarazem grafem. Gdy przeniesiesz ten wzór do Świata, wygląda to tak:

• Pola wyznacza typ. Pola ustalasz raz w typie węzła, np. „Postać”, i wszystkie postacie tego typu mają te same pola. Krótkie wartości wpisujesz we właściwości, dłuższe teksty w sekcje. Postacie tego samego typu możesz rozłożyć w tabeli i porównać pole po polu.

• Pól zmiennych nie nadpisujesz. Przy wartościach, które zmieniają się w trakcie historii, takich jak przynależność czy relacje, zaznaczasz początek i koniec właściwości stroną rękopisu albo kartą z Tablicy. Zmiany, które lepiej zapisać zdaniem, na przykład „czego się dowiedział”, odkładasz w Przebiegu sekcji, w kolejności historii.
• Gotowe karty postaci możesz zaimportować. Kartę zapisaną w innym pliku wgrasz przez Importowanie i stanie się stroną dokumentu. Gdy przy tym dokumencie klikniesz porządkowanie świata, agent znajdzie realia, których jeszcze nie ma w Świecie, pokaże ci je i uporządkuje w węzły postaci.

Agent czyta Świat, zanim napisze szkic albo odpowie. Jeśli karta postaci jest w Świecie, to na pytanie „co Clay powiedziałby tutaj?” agent odpowie zgodnie z jej polami. Jak powstały pola tego wzoru, opisuje dziennik twórców Szablon kompendium świata — odpowiedź znaleziona w Namu Wiki.

FAQ