Gdy piszesz z AI długą powieść, realia ustalone na początku coraz bardziej się rozmywają. Żeby rozwiązać ten problem, powstaje Świat — słownik realiów w TypeTak — a w tej serii, część po części, opisuję dylematy i decyzje z tej pracy.

Trzy rodzaje realiów świata

Realia powieści dzielą się zasadniczo na trzy rodzaje: obiekty, takie jak postacie, miejsca i przedmioty, z których każdy jest czymś osobnym; tło, takie jak epoka czy zasady świata, które nie należy do żadnego obiektu; oraz historię, czyli wydarzenia i sceny.

W poprzednich częściach zapadły dwie decyzje: jak ująć postacie, miejsca i inne pozycje w jednym szablonie (2. część) i jak nie dopuścić, żeby ta sama postać powstała dwa razy (3. część). Kiedy jednak wszystkie realia powieści próbowało się ująć tak jak postacie, niektóre do tego nie pasowały: epoka, zasady magii, a także wydarzenia i sceny. Ta część opowiada, jak realia podzieliły się na trzy rodzaje i każdy dostał własny kształt.

Każdego z trzech rodzajów szuka się inaczej

Trzy rodzaje różnią się przede wszystkim sposobem szukania.

Obiekty odnajduje się po nazwie. Mają nazwę, pod którą się o nich mówi — imię postaci, nazwę szkoły — a słowa kluczowe z 3. części wyłapują też inne nazwy.
Tła nie szuka się po nazwie. Epoka czy zasady magii dotyczą całego utworu, więc czyta się je nie wtedy, gdy pada jakaś nazwa, tylko wtedy, gdy pisana scena się na nich opiera.
Historii trudno szukać po nazwie. Wydarzenia i sceny często nie mają nazwy, a nawet jeśli mają, pamięta się je po kolejności i miejscu w utworze — „ta walka z 3. odcinka”.

Skoro szuka się ich inaczej, to i kształt musiał być inny.

Obiekty w grafie

Postacie, miejsca i przedmioty są ze sobą splecione. Kto jest czyim mistrzem, która frakcja rządzi którym miastem — z tego powstaje historia. Do takich rzeczy pasuje graf. Tak jak w Obsidianie, gdzie notatki łączy się linkami, a połączenia widać na rysunku.

W Świecie węzły łączy się na dwa sposoby: linkiem do innego węzła w tekście sekcji oraz właściwością typu relacja, opisaną w 2. części.

Tu udało się pójść o krok dalej. Właściwość typu relacja ma nazwę. Dwa węzły połączone właściwością „Mistrz” nie są po prostu połączone — łączy je relacja mistrza i ucznia. Dlatego nazwa właściwości trafiła na linię grafu jako etykieta. Na rysunku widać nie tylko, kto jest z kim połączony, ale też, co ich łączy.

Tło w dokumencie

Epoka, sceneria, porządek społeczny, zasady obowiązujące wszystkich. Takie rzeczy trudno wpisać w pole jakiejś postaci czy miejsca. W którym węźle zapisać, że „w tym kraju magowie mają wyższą pozycję niż szlachta”? Rozpisać tego na wszystkie postacie też się nie da.

Dlatego tło to po prostu jeden dokument. W Świecie nazywa się on Tło świata. Pisze się go bez pól, jak zwykły dokument.

Obowiązuje za to jedna zasada: w tym dokumencie nie pisze się tego, co powinno trafić do węzła w grafie. Jeśli historię szkoły magii rozpisze się szeroko w Tle świata, rozjedzie się ona z treścią węzła „Szkoła magii”. Dokument tła może zawierać tylko to, co nie należy do żadnego obiektu — inaczej duplikaty, którym zapobiegła 3. część, wrócą innymi drzwiami.

Historia na Tablicy

Wydarzenia i sceny nie pasowały do grafu. Kiedy dziesiątki scen są rozrzucone jak punkty, nie widać, co wydarzyło się najpierw. Historia ma kolejność: sceny mieszczą się w wydarzeniach, a wydarzenia w szerszym wątku.

Do tego pasują zagnieżdżone karty. Wydarzenia i sceny stają się kartami, a karty układa się po kolei w grupach. Oddzielone od węzłów grafu dostały nazwę Tablica.

Sposób szukania też jest osobny. Skoro nie da się szukać po nazwie, szuka się, schodząc od góry po grupach i ich kolejności. Agent, czytając Tablicę, też nie wyszukuje po nazwie, tylko przegląda grupy i karty po kolei, po kilka naraz.

W środku karty na Tablicy mają jednak to samo co węzły. Karta też ma właściwości i sekcje, a pola wyznacza typ węzła. Inny jest tylko kształt i sposób szukania — forma z 2. części zostaje bez zmian.

Następna część dotyczy problemu, który pojawił się, gdy historia zaczęła płynąć. Powieść nie zatrzymuje się na jednej scenie. Siedmioletnia postać dorasta, sekrety wychodzą na jaw, sojusze się rozpadają. Kolejnym zadaniem było to, jak zapisać te zmiany w węźle.

TypeTak postanowił ujmować obiekty w grafie, tło w dokumencie, a historię na Tablicy. Każdy z nich ma inny kształt i sposób szukania, ale pola w środku mają wszędzie tę samą formę.

Najczęściej zadawane pytania

Jak podzielić realia świata przy porządkowaniu?

Najprościej według sposobu szukania. Postacie, miejsca i przedmioty, których szuka się po nazwie; tło, takie jak epoka czy zasady świata, które dotyczy całego utworu; wydarzenia i sceny, które pamięta się po kolejności i miejscu — każdą z tych grup lepiej ująć w innym kształcie.

Co daje mapa relacji postaci w formie grafu?

Postacie i miejsca są ze sobą splecione, a ważne jest, kto jest z kim połączony i jaka relacja ich łączy. Graf pokazuje te połączenia na jednym rysunku, a gdy na linii widnieje nazwa relacji, widać też, co dokładnie łączy postacie.

Gdzie zapisywać realia takie jak epoka czy zasady magii?

Tło, które nie należy do żadnej postaci ani miejsca, najlepiej zebrać w jednym dokumencie. Treść dotyczącą konkretnej postaci czy miejsca trzeba jednak wpisać do jej pozycji, żeby ta sama treść nie rozjechała się w dwóch miejscach.

Jak porządkować wydarzenia i sceny powieści?

Wydarzenia i sceny pamięta się raczej po kolejności i miejscu niż po nazwie. Dlatego zamiast łączyć je w graf jak postacie, lepiej zrobić z nich karty, zebrać w grupy i ułożyć po kolei.