Gdy piszesz z AI długą powieść, realia ustalone na początku coraz bardziej się rozmywają. Żeby rozwiązać ten problem, powstaje Świat — słownik realiów w TypeTak — a w tej serii, część po części, opisuję dylematy i decyzje z tej pracy.

Jak wygląda kompendium świata, do którego chce się zaglądać

Ekran kompendium świata to miejsce, w którym autor szuka uporządkowanych realiów, przegląda je i poprawia. Nawet najlepiej uporządkowane realia na nic się nie zdadzą, jeśli niewygodnie się do nich zagląda — autor zacznie wtedy polegać na pamięci zamiast na kompendium.

W poprzednich częściach zapadały decyzje, w czym przechowywać realia: obiekty w węzłach, historię na Tablicy, zmiany w przedziałach i przebiegu. Ostatnia część opowiada o tym, jak sprawić, żeby autor chciał do kompendium zaglądać — czyli o ekranach.

Dobre odpowiedzi już istniały

Jak najwygodniej pokazać uporządkowane informacje? Wiele narzędzi od lat dopracowuje na to swoje odpowiedzi, a autorzy dobrze znają te ekrany. Skoro ekran ma robić to samo, rozsądniej pożyczyć go od produktu, który robi to najlepiej, niż wymyślać od nowa.

Rysunek połączeń między realiami — z Obsidiana. Notatki łączone linkami, a połączenia pokazane jako graf: najbardziej znajomy kształt.
Wygląd pojedynczej pozycji — z Namu Wiki. Krótkie fakty w tabeli, dłuższa historia w tekście głównym.
Wydarzenia i sceny — z Notiona. Karty zebrane w grupy i ułożone po kolei; później uzupełnione na wzór Novelcraftera.

Przy znajomym kształcie autor nie musi uczyć się ekranu, tylko od razu z niego korzysta.

Pytania, na które inne narzędzia nie odpowiadały

Nie wszystko dało się pożyczyć. Właściwości wyznaczone przez typ, przedział przy każdej wartości, przebieg wewnątrz sekcji — to pojęcia, które powstały w Świecie, więc nie było gotowego ekranu do przejęcia. W tych miejscach odpowiedź trzeba było znaleźć od nowa, wyobrażając sobie chwilę, w której autor otwiera dany ekran.

Z kim ta postać właściwie jest powiązana?

Otwierając postać, autor chce znać nie tylko jej profil. Chce też wiedzieć, z kim i w jakiej relacji jest ta postać. Dlatego w prawym górnym rogu ekranu węzła jest graf relacji z tym węzłem pośrodku. Podczas czytania profilu relacje cały czas widać obok.

Gdy chcesz obejrzeć cały swój świat

Gdy udostępniasz Świat publicznie albo po prostu go przeglądasz, tabeli z właściwościami w kolumnach nie da się ogarnąć jednym spojrzeniem. Dobrze służy do porównań, ale nie do oglądania. Dlatego domyślnym widokiem listy węzłów są karty. Karta zawiera tylko nazwę i kilka głównych właściwości, więc wystarczy rzucić okiem, żeby zobaczyć świat. Publicznie udostępniony Świat zawsze wyświetla się jako karty, a na tabelę przełącza się tylko wtedy, gdy chce się coś dokładnie porównać.

Najpierw 17 lat, a od kiedy 19?

W jednym polu właściwości mieści się więcej, niż się wydaje. Może być kilka wartości dla różnych okresów, każda z przedziałem, a liczby zapisuje się też w przybliżeniu, jak „ok. 17”, albo jako zakres, jak „17–19”. Gdy to wszystko trafi do jednego pola tekstowego, trudno się zorientować, co się właściwie edytuje. Dlatego po kliknięciu pola rozwijają się pod nim jego wartości i każdą edytuje się osobno, razem z przedziałem, w tym samym miejscu. Im więcej wartości zbiera się w polu, tym bardziej się to opłaca.

Co ostatnio działo się z tą postacią?

Główną rolę w sekcji grają cechy postaci, a przebieg to zapis na marginesie. Jeśli przebieg rzuca się w oczy bardziej niż tekst główny, opis postaci ginie pod listą wydarzeń. Ale jeśli go schować, łatwo przegapić, dokąd doszła historia. Dlatego przebieg jest pod jedną linijką z etykietą „Przebieg”, a od razu widać tylko ostatnie zmiany. Po otwarciu węzła widać siedem ostatnich linijek, a gdy jest ich więcej, dzielą się na strony i wcześniejszy przebieg przegląda się, przełączając strony.

Czego nauczyło budowanie

Przy budowaniu tych ekranów jedno stało się jasne: ekran, który dobrze wygląda, i ekran, który rozwiązuje problem, to dwie różne rzeczy.

Ekran, który dobrze wygląda, łatwo przychodzi do głowy. Na przykład tabela z właściwościami równo ułożonymi w kolumnach. Dwadzieścia postaci w wierszach, wiek · przynależność · zdolności · charakter w kolumnach — na pierwszy rzut oka wszystko jest uporządkowane. Ale każda postać w powieści ma ustalone inne realia, więc większość komórek zostaje pusta. Autorowi, który chciał po prostu obejrzeć swój świat, te puste komórki tylko zajmowały miejsce, nie dając nic do czytania.

Dlatego przy nowym ekranie najpierw szukam pytania, a dopiero potem kształtu. O co pyta autor w chwili, gdy otwiera ten ekran? Jeśli pytanie trafia w sedno, zadanie ekranu samo się zawęża. Pytanie podpowiada też, co pokazać najpierw, a co odłożyć na później. Na dopracowanie wyglądu przychodził czas dopiero potem — i wcale nie było za późno.

TypeTak postanowił pożyczać znajome ekrany od narzędzi, które robią daną rzecz najlepiej, a nowe ekrany budować tylko tam, gdzie pojawiły się pojęcia nieznane innym narzędziom.

Najczęściej zadawane pytania

Lepiej przeglądać kompendium świata jako tabelę czy jako karty?

Każdy widok służy do czegoś innego. Do porównywania pozycji obok siebie lepsza jest tabela, a do szybkiego przeglądania albo pokazania komuś innemu — karty z nazwą i najważniejszymi informacjami, które ogarnia się jednym spojrzeniem.

Co warto pokazywać razem z dokumentem postaci?

Oprócz profilu i tekstu głównego warto pokazać, z kim i w jakiej relacji jest dana postać. Gdy z boku dokumentu jest mapa relacji z tą postacią pośrodku, relacje widać przez cały czas czytania.