Gdy piszesz z AI długą powieść, realia ustalone na początku coraz bardziej się rozmywają. Żeby rozwiązać ten problem, powstaje Świat — słownik realiów w TypeTak — a w tej serii, część po części, opisuję dylematy i decyzje z tej pracy.

Ta sama postać, różne imiona

Zdublowane realia to sytuacja, w której ta sama rzecz trafia do kompendium świata dwa razy. W powieści o jednej postaci mówi się raz po nazwisku, raz po imieniu, raz zdrobnieniem, więc jeśli porządkuje się wszystko tylko po nazwie, ta sama postać rozpada się na kilka osobnych pozycji.

Szablon kompendium powstał w poprzedniej części. Teraz trzeba go było wypełnić, a realiów przybywa i zmieniają się przez cały czas pisania, więc wypełnianie musiało przejąć AI. Gdy AI zaczęło wypełniać kompendium, pierwszym problemem okazały się duplikaty. O tym jest ta część.

Realia przychodzą z dwóch stron

Forma jest gotowa, więc czas wypełnić pola. Autor nie będzie robić tego ręcznie przy każdej zmianie realiów, więc wypełnianie musiało przejąć AI.

Tyle że realia nie przychodziły jednym wejściem.

Gdy autor mówi o nich wprost: realia ustalone w rozmowie, np. „Bohater pochodzi z nadmorskiej wioski”.
Gdy pojawiają się w rękopisie: postacie i miejsca, które po raz pierwszy występują w rozdziale napisanym przez autora albo w szkicu od agenta.

Z każdego wejścia realia przychodzą w innej postaci. W rozmowie to jedna czy dwie rzeczy, które autor wskazał wprost, a w jednym rozdziale rękopisu postacie, miejsca i wydarzenia pojawiają się naraz, wymieszane. Żeby obsłużyć oba przypadki, porządkowanie nie odbywa się w jednym kroku, tylko w kilku. Każdy krok — decyzja, co utworzyć, a co poprawić; wypełnienie właściwości; napisanie tekstu sekcji — ma osobne, małe AI (subagenta).

Po samej nazwie powstają duplikaty

Zaraz po podziale na kroki problemem okazały się imiona.

Postać w powieści nie ma jednego imienia. W jednej scenie pada imię i nazwisko, w innej samo imię, a bliscy mówią do niej zdrobnieniem. Gdy rękopis porządkuje się rozdział po rozdziale, po samej nazwie nie da się poznać, że postać, która w 3. odcinku występuje pod imieniem, a w 10. pod zdrobnieniem, to ta sama osoba. Jeśli nic z tym nie zrobić, w Świecie pojawią się dwie takie same postacie.

Przy miejscach bywa też odwrotnie. Nazwa „Biblioteka” może paść dwa razy, ale raz chodzi o bibliotekę szkolną, a raz o pałacową. To, gdzie jest biblioteka, przesądza, że to dwa różne miejsca. Ta sama nazwa nie oznacza tej samej rzeczy, a inna nazwa nie oznacza innej.

Najpierw sprawdzić, potem pisać

Dlatego subagenci odpowiedzialni za porządkowanie mogą teraz, zanim cokolwiek zapiszą, sami przeszukać Świat. W trakcie pracy subagent może wywołać narzędzie wyszukiwania.

Zanim utworzy nową postać, subagent najpierw sprawdza, czy w Świecie nie ma podobnego węzła. Jeśli jest, nie tworzy nowego, tylko dopisuje do istniejącego. Nawet gdy znajdzie węzeł o tej samej nazwie, może porównać jego treść i ocenić, czy to naprawdę ta sama rzecz.

Krok sprawdzania jest potrzebny, bo etap, który pracuje tylko na rękopisie leżącym przed nim, nie wie, co już jest w Świecie.

Ten sam węzeł pod inną nazwą

Tyle że wyszukiwanie też w końcu odbywa się po nazwie — szukanie po zdrobnieniu nie znajdzie węzła utworzonego pod pełnym imieniem.

Dlatego każdy węzeł ma słowa kluczowe. Wystarczy zapisać jako słowa kluczowe inne nazwy, pod którymi węzeł pojawia się w tekście — samo imię, zdrobnienie, skrót — a pod każdą z nich wyszukiwanie zwróci ten sam węzeł. Autor może dodawać słowa kluczowe bezpośrednio w węźle, a agent też korzysta z nich przy wyszukiwaniu.

Nazwa jest jedna na węzeł, a słów kluczowych może być wiele i mogą się powtarzać w różnych węzłach. Jeśli słowo kluczowe „Biblioteka” jest przypisane i do biblioteki szkolnej, i do pałacowej, wyszukanie „Biblioteka” zwróci obie, a o którą chodzi, rozstrzyga się po treści.

Następna część opowiada o tym, co wyszło na jaw przy porządkowaniu: realia też mają swoje rodzaje. Obiektów, takich jak postacie i miejsca, tła, takiego jak epoka czy zasady świata, oraz historii, czyli wydarzeń i scen, nie dało się zmieścić w jednym kształcie.

TypeTak postanowił, że AI porządkujące Świat najpierw przeszukuje Świat, a dopiero potem pisze, a każdy węzeł ma słowa kluczowe, dzięki którym pod każdą nazwą odnajduje się ten sam węzeł.

Najczęściej zadawane pytania

Skąd biorą się zdublowane realia?

W powieści o jednej postaci mówi się na różne sposoby: po nazwisku, po imieniu, zdrobnieniem. Jeśli porządkuje się realia tylko po nazwie, ta sama postać trafia do kilku osobnych pozycji. Bywa też odwrotnie — miejsca o tej samej nazwie w rzeczywistości są różne.

Jak uporządkować kompendium świata, gdy jedna postać ma kilka imion?

Zostawić jedną pozycję i zapisać przy niej pozostałe imiona. Gdy pod każdym imieniem odnajduje się ta sama pozycja, nowe imię nie tworzy kolejnej.

Czy miejsca o tej samej nazwie można w kompendium połączyć w jedno?

Niekoniecznie. Szkolna i pałacowa biblioteka mają tę samą nazwę, ale to różne miejsca, bo leżą gdzie indziej. Nie łącz ich po samej nazwie — o tym, czy to to samo miejsce, rozstrzyga treść.

Jak zapobiec duplikatom, gdy kompendium porządkuje AI?

Najważniejsze, żeby AI przed utworzeniem nowej pozycji najpierw sprawdziło istniejące. Z samego rękopisu, który ma przed sobą, nie dowie się, co już jest w kompendium.